Deze pagina’s gaan niet over carbon frames, niet over teflon kettingspray. U vindt hier niet de nieuwste Shimano-lijn noch die van Bianchi. Deze pagina's gaan dan eigenlijk ook niet over fietsen… deze gaan over het lijden óp de fiets.
Het authentieke lijden in haar laatste, naakte verschijningsvorm; de fiets, de voet, de helling, de top... en de pijn die ons van haar scheidt. Het moderne lijden is er een die wortelt in de romantiek en die met haar meest sublieme uitingsvorm in eenzaamheid de Waalse wegen plaveit. De Waalse helling bezongen door de Cotacol, veracht door de forens en getrotseerd door hem met dorst naar bezinning. Soms op zoek naar reflectie, soms naar lof, maar meestal naar de pijn. De ascese van de klim en het licht van de top, glorend aan een gekante horizon. Nooit alleen, maar altijd eenzaam...
Voor wie van Pepinster naar Nessonvaux rijdt en zich niet geïntimideerd voelt door de hellingen aan weerszijde van het dal dat door de Vesder uitgehold is kan een uitstapje maken naar Drolenval. Weliswaar geeft de Cotacol ‘m een ‘bommetje’, maar dat is te weinig eer.
Soms zijn regio's zo
verblindend mooi dat je jezelf constant betrapt op het rondrijden met een
glimlach. Geen helling lijkt te zwaar en vanuit iedere hoek waait wind mee. Vriendelijke
automobilisten die je geen strobreed in de weg leggen en strak gegoten asfalt. Een
verademing van de Waalse gatenkaas welke we ieder weekend weer trotseren. Een
fietserwalhalla pur sang....
