Eigenlijk is het onbegonnen werk. Hellingen door middel van een puntensysteem van elkaar te doen onderscheiden om zodoende tot zware of de zwaarste helling te komen. Niets is subjectiever dan de renner en zijn voorliefde, of weerzin, voor een bepaalde klim. Ieder gegeven puntenaantal in een Cotacol of zelfs de kuitenbijtersindex zal dan ook met meer dan een korreltje zout genomen dienen te worden. Zie het meer als voer voor een pittige discussie met u mederijders of om vooraf bij het maken van een pittige route het kaf van het koren te scheiden ( of voor deze juist te vermijden!).
Niettemin kunt u met een gerust hart stellen dat er enkele hellingen zijn die in de meeste "top 10" lijstjes terug komen. Ferme Libert, Stockeu en les Hezalles worden zelden of nooit overgeslagen. Maar welke mag zich nu met recht de zwaarste klim van België en omstreken noemen? Volgens de meesten is dit de Gohette! Deze benaming zult u echter niet snel in een Cotacol of anderszins gelieerde site terug vinden. Het betreft hier namelijk een combi van 3 hellingen welke op een geraffineerde manier aan elkaar geregen zijn tot een uitputtende klim van zo'n 4,5 kilometer. Menigeen die zich heeft blootgesteld aan de kwade genius die het parcours van de "Criq" jaarlijks in elkaar steekt zal bij het horen van deze naam de rillingen al over het lijf lopen.
De helling verloopt als een drietraps raket. Een gekruid begin, een krakend middenstuk en een grandioze finale. De heilige drie-eenheid bestaat uit de "Trou Bourbon, Parc a Gibier en de laatste kilometers van de Haussire. Ieder helling heeft zo zijn eigen steil. Le Trou Bourbon moet het, na een pittig begin, voornamelijk hebben van haar gelijkmatig klimmende lijn . Al komt ze nergens onder de 12%. De klim slingert zich tussen de laatste behuizing van La Roche omhoog. Onder het klimmen, kunt u zich afvragen hoe het mogelijk is dat er bij de bewoners van de Rue Gohette op de zondagnamiddag de thee niet uit hun kopje loopt ... Bij iedere trap verdwijnt de behuizing steeds verder uit het zicht en het geruis in de oren van bloed welke zich een weg baant naar uw kuiten vermengt zich stilaan met het kabbelen van stromend water in de beneden gelegen beek. Bij het bereiken van het onvermijdelijke kerkhof aan de top van de eerste stage kunt u de benen even strekken bij een lichte afdaling om andermaal de Bizon bij de horens te vatten. Le Parc a Gibier beloont u andermaal met de mooiste percentage's in een strak stijgende lijn tot aan het wildpark . Probeer de verleiding van de Hoegaarden of Trippel te weerstaan en neem u voor om deze in uw afdaling als beloning voor het afzien te nuttigen. Maar eerst in gezwinde spoed de afdaling ingezet richting de laatste loodjes van de Haussire sud Ouest . De helling , al eerde geloofd op deze site, is als het ware de kers op de taart. Weg van alle stadsrumoer en dagjesmensen laat zij u genieten van een weergaloze natuur en authentiek Waals wegdek. Bij de top aangekomen kunt u zich opmaken voor uw eigen Kodak moment.
Matthijs, ik heb me proberen in te houden, maar het is me niet gelukt: Walen drinken op zondagmiddag geen thee!! Als er iets over de rand loopt is het een Gueuze of een Leffe. Allez, en avant!
Trou Bourbon opengebroken
Herman Nekkers 2009-06-02 20:01:51
Vergeet deze helling voorlopig maar even, want ik ben afgelopen weekend in La Roche geweest en de Trou Bourbon lag helemaal open. En aangezien de Waalse wegreparateurs niet bepaald bekend staan als harde werkers zal dit nog wel even zo blijven.
Maar niet getreurd, er bestaat ook een route via de Parc a gibier gevolgd door de Haussire. Deze hebben de kuitenbijters nog niet in hun arsenaal, maar is zeker het uitproberen waard.
Trou Bourbon ok
Bex 2009-08-03 21:49:56
Vandaag Vélomédiane Cl. Criquielion gereden en Haussire van twee kanten gedaan. Rue de Gohette is terug open dus klimmen maar. Haussire hoort zeker in het lijstje van zwaarste cols. Ik wist niet dat de Belgische Alpen zo dichtbij waren, maar nu wel: in La Roche.
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!
