De Halembaye is de meest noordelijk gelegen kuitenbijter van de Encyclopedie Cotacol.Met haar gemiddelde hellingshoek van 8.7% en een maximum van 12% strekt zij zich in een kaasrechte lijn van voet naar top.
Het is een klassieke kuitenbijter die de renner verrast met de zware laatste loodjes die, gezien vanaf de voet, verraderlijk aan het zicht worden ontrokken. Het is de angstgegner van velen en de feestbreker voor de jonge honden die er in hun onbezonnen enthousiasme ‘en dansend’ op af stevenen om bekocht naar de top te moeten kruipen.De afdaling aan de noordkant, richting Eben-Emael, verleidt diegenen die er de kracht nog voor hebben tot een spektakelstuk met luie bochten.
Punt van aandacht: het zware vrachtverkeer van de lokale cementindustrie kan de afdaling gevaarlijk maken. De weg is regelmatig bezaaid met grind afkomstig van de aanlendende groeve.
Je schijnt hier erg hard te kunnen afdalen, Benelux-recordjes topsnelheid worden kennelijk hier gehaald. Ik heb vandaag mijn topsnelheid-record gehaald op een steenworp afstand van België in de afdaling van Imgerbroich naar Widdau, immer gerade aus aan 16%! (88,77km/ph). De Widdauer Mauer die volgt op de afdaling (van Widdau naar Rohren) is trouwens een echte aanrader. Het is een klim waarvan je hoopt dat deze snel is afgelopen, omdat je tijdens het klimmen de hoge percentages steeds meer gaat haten. Een typische klim waarvan Krabbé zou zeggen: "Je kan erg uitkijken naar een klim, net zoveel als dat je tijdens een klim kan uitkijken naar het einde ervan." Op de top kan je trouwens schitterend de afdaling van Imgerbroich naar Widdau zien liggen.
PS Er staat dat Halembaye de meest noordelijke kuitenbijter uit de Cotacol is, de meest noordelijk vermelding is echter de helling van Heist-op-den-berg. Met 43 Cotacol punten wellicht geen echte kuitenbijter, maar toch...
Uitdaging of obstakel !!
Xavier 2008-04-22 09:01:57
Om de recensie het meest tot de verbeelding te laten spreken zou je je eerste ervaring met een col op de top op papier moeten zetten. De mooiste details liggen dan nog vers in het geheugen.
Echter, om je eigen veiligheid te garanderen doe je er op de Hallembaye inderdaad verstandig aan om je stuur ipv notitieblok in je handen te houden. Zonder deze kuitenbijter tekort te willen doen vervaagt naarmate je hem vaker hebt bedwongen de schoonheid ervan en ervaar je het meer als een obstakel op weg naar nieuw terrein.Lang geleden was dat trouwens anders. Ergens in mei van ieder jaar doet de katholieke scholier zijn eerste heilige communie. Op 7 jarige leeftijd gaat je aandacht niet zozeer uit naar de achterliggende gedachte van deze dag maar meer naar het moment dat je je eerste fiets van formaat krijgt. Bij mij was dit niet anders. Op een van de zondagen die hierop volgden heb ik mijn eerste pogingen gedaan om samen met pa deze indrukwekkende weg te beklimmen. Met weemoed zal ik hebben teruggedacht aan het kinderstoeltje achter op zijn bagagerek.Op het moment dat je de Hallembaye nadert vanuit Oupeye lijkt vanaf grote afstand de wielertoerist als een vlieg tegen een muur doodstil tegen het asfalt te zijn geplakt. De helling die je voor je ziet is indrukwekkend. Een col die naar de top slingert waarbij het traject verscholen ligt achter de volgende bocht geeft je meerdere mikpunten. De Hallembaye daarentegen lijkt zoiets te zeggen als what you see is what you get. Één rechte lijn naar de top en doe het er maar mee. Dit klopt echter niet helemaal. Op drie kwart van de klim mik je op beide betonnen paaltjes die bovenaan de klim recht tegenover elkaar staan en ga je er vanuit dat daar de \'\'finishvlag\'\' hangt. Helaas! Een eind verderop bij een tweede koppel paaltjes is de werkelijke streep getrokken.
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!
