Boven de watervallen van Coo verrijst de machtige Thier de Coo. Voor wie de doorgaande weg te druk is en voor diegenen die niet terugschrikken voor een muur, ‘geplaveid’ met Waals wegdek, is er dit alternatief over de flank.
De klim die aarzelend begint ontaard al snel in een hindernisparcours waar de onverdroten coureur zich tussen de kieren en de scheuren manoeuvreert om zich op te maken voor het hoofdmaal dat zich op een kleine 1000 meter van de voet verheft tegen het groen van de beboste helling. De col biedt met dit aanzicht weinig hoop voor diegenen die op de eerste meters al een beroep deden op hun kleinste verzet. Er is geen rust en geen genade aan het begin van het stuk van 17% waaraan deze col zijn reputatie ontleent. De klimmer die zijn kin van het stuur kan tillen kan enkel hopen dat hij, na de wending in de weg, een stukje van de horizon zal zien. Vooralsnog ziet hij enkel het grauwe grijs van een vergaan stuk bitumen.Voor wie deze psychische beproeving niet te veel is gloort er inderdaad de hoop de top te bereiken. Na de bocht geeft een tweetal honderd meters een verademende 7% vals plat, om daarna weer gestaag met 10% te stijgen. Eenmaal op de t-splitsing slaat de col-puritein naar links om de laatste kilometer naar de top af te leggen. De pijn is dan voorbij en dat geldt eigenlijk ook voor de col in zijn geheel. Hoewel de Encyclopedie Cotacol van een ‘traject van grote allure’ spreekt, bracht zij naar ons inzien niet de uitzichten die haar tot ‘één der mooiste hellingen van België maakt’. Vanwege haar lengte krijgt deze klim 322 punten in de Cotacol-rangijst. Misschien hebben de schrijvers zich een cartografische shortcut veroorloofd, maar deze helling geniet niet het esthetische aanzien dat hem in de Kuitenbijters-mooiste zal brengen. Eindoordeel: been there, done that… waar ligt de Stockeu?
Getest en goedgekeurd met het nieuwe wegdek een week geleden. Puur plezier! U kan nu uiteindelijk genieten op 100% van deze parel!
Veel klimplezier aan iedereen!
Roland Versteegden 2009-09-28 20:30:12
Vandaag deze steile met recht kuitenbijter beklommen. Het slechte asfalt is grotendeels verdwenen, er werd hard aan gewerkt. Ik mocht er eigenlijk niet langs, want op de splitsing boven was het asfalt nog warm. Alleen het laatste stuk verder linksaf het bos is werd volgens mij niet aangepakt.
Jos 2009-07-05 23:28:02
Wat een rotklim is dit! Heeft zeer veel pijn gedaan.. en de afdaling is al helemaal een ramp! Wat een slecht asfalt!
Paul van Mierlo 2008-09-07 15:53:47
\\\'Heuvels en bergen, vechtend tegen de zwaartekracht, dansend op de fiets omhoog is voor mij na een carriere als tri-atleet, het mooiste van de wielersport. Echter, na een aantal jaren de bekendste beklimmingen in Limburg en de Voerstreek, ja zelfs ook een paar op de Veluwe te hebben gefietst, sloeg de verveling toe. En omdat je niet zomaar naar Frankrijk rijdt voor een paar echte collen ( dit blijft gereserveerd voor de zomervakantie ) ben ik daarom dit voorjaar op zoek gegaan naar ‘dicht bij huis’ uitdagingen met hellingen die je blijft onthouden. Na een paar avonden internet met vele sites te hebben bekeken vond ik jullie site, welke me direct aansprak door de complete informatie en vooral de mooie verhalen. Aan de hand van jullie indexen en verhalen heb ik ondertussen dit seizoen een aantal collen beklommen die ik niet snel zal vergeten en vele beklimmingen in het mooie Limburg ver achter zich laten. Maar welke me tot nu toe het meest bijblijft is Thier de Coo. In een tocht waarin ik met mijn maatje vanaf Coo achtereenvolgens La Vecquée, Le Rosier Nord I en II en Rosier-Sud heb beklommen hadden we als afsluiter Thier de Coo. Deze laatste is mij het meest bijgebleven. De reeds geschreven verhalen op jullie site over deze klim kan ik alleen maar bevestigen. Ondanks dat de klim relatief kort is, slecht asfalt heeft, een beperkt uitzicht geeft op de omgeving en enige vorm van zelfpijniging in zich heeft is dit tot nu toe mijn \\\'favoriete\\\' helling. Het geeft je kortstondig het echte klimmersgevoel als je dansend op je trappers met minimale snelheid omhoog kruipt en je hartslag tot in het rood schiet. En als je denkt, ik ben er, komt er nog vrolijk een stuk achteraan. Het allerlaatste stuk stijgt nog met een klein percentage maar voelt als vlak aan in verhouding met het middenstuk ( mijn hoogtemeter gaf 16% aan ). En als je dan boven staat denk je: ‘’Dat heb ik toch maar mooi even gedaan’’. Jammer dat je de inhoud en ervaring van deze klim niet goed kunt uitdragen aan anderen. Foto’s laten het niet goed zien en sommigen mensen denken ‘’overdrijft hij niet een beetje? ’’. Ik en vele anderen onder ons weten ondertussen wel beter. Daarom bij deze: Kuitenbijter.com, bedankt voor de tip.
Robert Duijkers 2008-09-07 14:21:41
Wat ook leuk is (niet!!!) om hem af te dalen. Ik ging voor het eerst fietsen in de Ardennen. Van te voren de route Sommets de Lienne et Ambleve uitgekozen (zeer mooie route trouwens). Ik zet de auto in Stavelot en begin de bordjes te volgen, weet ik veel. Nou daar ging ik dan over het geweldige asfalt van de Thier de Coo naar beneden. Een ding weet ik zeker, ik fiets hem liever 10 keer omhoog dan nog 1 keer naar beneden.
De vloek
Tim van Beers 2008-09-07 14:02:09
\'Op de een of andere manier is de benaming van de \'\'Thier de Coo\'\' op mij altijd als een Franse vloek overgekomen. En dat is het ook. Een tot vloeken uitlokkende klim. Het rotding zit altijd na \'\'veel\'\' kilometers. En loopt niet. In mijn herinnering (maar zoals zo vele zaken in het leven, wie weet nog van rotdingen in zijn dienstplichttijd???) daterend van vorig jaar (inderdaad de jaarlijkse verzoeking geheten de Waalse Pijl) begint het ding met een scherpe bocht naar rechts en gaat dan steil omhoog over een stuk wegdek dat net geverticuteerd is door een blinde belg met vernietigingsdrang. Daarna een stuk dat eruit ziet als \'\'vlak\'\'. Maar je benen zeggen van niet en je hoofd zegt dat je een watje bent. Die belg heeft ook dáár het mos uit het asfalt proberen ter trekken. En op de een of andere manier willen er ook altijd dieselende malloten op dezelfde weg naar boven (die leidt toch tot \'\'nergens\'\', wat zoeken ze daar, (leedvermaak?). Dus het ademtekort dat bij mij optreedt omdat ik niet wil toegeven aan het optische bedrog (vlak toch?) wordt verdubbeld door het opsnuiven van de onvermijdelijke dieseldampen. Dan geraak je in het bos. En dat bos kent een stuk bitumineuze kwelling dat door een benevelde landschapsarchitect misplaatst is in de vorm van een soort van linksombuigend verticaal antraciet en beschadigd stuk wegdek (\"ooohh, het is toch geen echte muur, ehhh...weet je het zeker?\"). Dat altijd nat is. Lees: je kunt niet \"en danseuse\". Doorslippen is afstappen. Afstappen is nooit meer opstappen op dat stuk. Hoon is uw deel. Dus, zittend en druk houdend op het achterwiel naar boven stoempen. En in mijn herinnering komt dan de 2e stage. Weer zo\'\'n stuk nadat je net 10 rotaties hebt kunnen herstellen. Dan boven aangekomen en de ravitaillering genieten tussen tientallen anderen en onder een rustiek overkappinkje (waarom regent het altijd in Wallonië?). Als toetje mag je inderdaad nog een stukje vals plat doen, maar dat zie je tenminste. En de afdaling wacht...Al met al. Ook al is er van uitzicht (anders dan neerzien op het afzien van de klim) geen sprake. Ik vind het een rotklim. Hij (dit soort zaken zijn toch mannelijk qua spreektrant vrees is) \'\'loopt\'\' niet. Niet bij mij.
A. van Heeswijk 2008-09-07 13:37:14
'Met een groep van 9 fietsers verbleven we 27-30 april '07, zonder dat we dat wisten, in een huisje aan de voet van de Thier de Coo . We hadden de dagen daarvoor al verschillende cols beklommen waaronder de Stockeu en de Rasier. Op zondagochtend stelde een van onze maten voor om via een andere route naar Stavelot te fietsen: hierachter rechts omhoog…. Dat bleek dus de Thier de Coo. Zowat koud vanuit het bed bijna 20% omhoog !!! De combinatie van “daar had ik niet op gerekend”, “beroerd wegdek”, “enkele auto’s voor mijn neus” en “een bocht waaraan geen einde leek te komen” (zijn er bochten van meer dan 360° ?), deed me bijna besluiten af te stappen. Maar met 34 voor en 28 achter was me dat mijn eer te na. Bovenop hebben we de wegkapitein naar een andere wereld gewenst
Marc Breukers 2008-04-23 00:03:48
Na 150km Waalse wegen reeds vandaag deze col voor het eerst in mijn leven gereden. De hele dag alles al minimaal op de 42voor gedaan. Het werd een doel op zich voor de dag op een gegeven moment. Ik ben wel in het bezit van een 30voor (27achter). Ik moest ik moest en ik moest het halen met de 42voor, nam ik me voor. Oh wat wilde ik toch graag terugschakelen, maar ik nam me voor dat dat gelijk stond voor afstappen en afstappen komt niet meer in mijn woordenboek voor, ook dat hield ik me voor. Trekken aan het stuur, piepende adem, laverend tussen de kuilen in het wegdek, och wat boeien die kuilen eigenlijk, ik moest boven komen, nogmaals rug bollen, zwaartepunt overhevelen van been naar been en cadans zien te houden, nog even en dan, dan wordt het minder steil, ik kom weer in het zadel, neem een slok, en begin te glimmen van trots. Nog een stukje doorklimmen en dan was mijn missie van de dag geslaagd. Sportief gezien een mooie klim, in landschap heeft de Ardennen echter veel en veel mooiers te bieden.
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!
