Na ons de afgelopen maanden als het kuitenbijtersteam aan een breder publiek gepresenteerd te hebben is er een vreemd soort van dynamiek ontstaan. Trouwe lezers van deze site emailen hun suggesties en werpen en plain publique de handschoen tot het nemen van hun geliefde of verwenste col. Af en toe pikken er een aantal renners ons wiel voor een tour d’Ardennes. Zo ook vandaag. En hun suggestie was niet mals; Côte des Hezalles. Niets vermoedend namen we plaats op de plastic stoelen van de plaatselijke friterie. Met de Rosier, côte de Stockeu en de Wanneranval in de benen dachten we wel een kop thee verdiend te hebben. Onze gasten van die dag kozen de plek… niet zonder reden, zo bleek. “Dat jullie Les Hezalles nog niet gereden hebben”, opperde hij in zacht Vlaemsch. In onze tochten van de voorbije maanden was deze kluif nog nooit op het programma verschenen. We wisten dat haar voet in Trois Ponts lag, maar door de veelvoud aan alternatieven was zij nog niet eerder bedwongen. Waar het niet dat het smeltende Ossewit onze aandacht trok, hadden we Les Hezalles vanaf het teras kunnen ruiken. Plagend leunde een van de Antwerpse gasten zijn stoel achterover en zei: “Maar jongens, zo dichtbij… die kunnen jullie als Kuitenbijters niet laten liggen.” Even werd het stil op de houten vlonder voor de fritenkot. Blikken zochten een glimp van de helling die op meters van het terras verwijderd was. Na enig verontschuldigend gedraai, op zoek naar een vergeefs excuus, namen we de stalen ros ter hand. Zwijgzaam klikten we in de toeclips en maakten een verkennende beweging rondom het kerkje dat de voet markeerde. Eenmaal de eerste meters ingezet was er geen terugkeer mogelijk. Noblesse oblige! ..... al was de fysieke onmogelijkheid om op het smalle stukje asfalt te keren mede debet aan de keuze om Les Hezalles de onze te maken. En het is in-der-daad geen sinecure. Vanaf de voet staart de muur van 23% ons recht in het gezicht. Vanuit het achterveld klinken de goed bedoelde woorden “na de haarspeld is het nog maar een stukje” als zout in een open wonde. Welk ego heeft ons doen besluiten om na vier kuitenbijters op rij deze ook nog eens te willen bestijgen? ‘Koud’ vanaf een aanlendend terras wel te verstaan! D’accord, na de Stockeu leek alles te overwinnen.
Les Hezalles is het type klim die met een flinke dosis verbetenheid te kloppen is. Hoewel de percentages regelmatig de 20 overstijgen is het een klim die al vechtend te nemen is. Gewapend met een triple zijn de eerste 1000 meter op moed en een portie bravoere te slechten. Het korte intermezzo geeft dan dat beetje rust om ook de tweede stijging te nemen. Hoewel de kuiten daar kraken zijn de 14 procentpunten relatief goed te doen. Het restant van de klim vraagt om uithoudingsvermogen. De 7 a 8% behoedt het peloton van een rappe uitbraak op de laatste meters. Het verschil dat in de eerste hectometers gemaakt is blijft dan ook waarschijnlijk gehandhaafd tot aan de afdaling richting de doorgaande wegen naar Grand Halleux of Basse-Bodeux. Deze laatste plaats biedt de klim van de Ancient Barriere richting Rahier, maar de creatieve routekapitein zal kiezen voor de mooie Côte de Brume vanuit Trois Ponts of de Côte d'Aissômont richtig Wanne.
Tijdens mijn dagelijkse fietsrondje, Wanne, Stockeu, Wanne, Stockeu, 'trakteerde' ik mezelf op dit monster. Als je de afdaling van de Wanne naar Trois Ponts neemt dan zie je al hoe heerlijk steil de weg hier omhoog loopt. Maar op de één of andere manier was het iedere keer goed te doen. Voor zover je Na de eerste twee bochten is het zwaarste inderdaad al weer geweest, al in de laatste 100 meter naar de 'gewone'doorgaande weg ook niet te onderschatten. Aanrader!!
Les Hezalles
Kenny Jacobs 2010-06-27 22:09:31
Is inderdaad een enorme beproeving om hier boven te komen. Ligt wat verborgen achter de huisjes van trois ponts.
Had mezelf voorgenomen om de muur van 23% te veroveren vanuit het zadel. Bij het eerste sleurwerk kwam mijn voorwiel echter al van het asfalt en leek lopen op de trappers de enige optie.
Echt een gruwelijk steil stuk!
Na de eerste haarspeldbocht is het ergste wel voorbij.
Peter Wassink 2009-08-03 13:03:19
wat een ongelooflijke ploert is dit zeg! als je eerst links opdraait lijkt het mee te vallen, maar dan meandert de weg akelig steil omhoog. lastiger dan stockeu inderdaad
Thijs Kommers 2009-05-15 19:25:10
Wat een klim! Zelf deze week per toeval 'ontdekt' tijdens mijn verblijf in Landal, St. Jacques. Deze weg van Trois-Ponts naar Mont de Fosse vond ik de zwaarste klim die ik tot nog toe gefietst heb. Zwaarder dan de Redoute omdat deze klim écht rücksichtslos is. De eerste haarspeldbocht is een verschrikking. De eerste keer dat ik deze beklom kwam mij juist een auto tegemoet (alleen aanwonenden mogen hier rijden). Ik werd gedwongen de binnenbocht scherp te nemen, daarbij kwam mijn fiets zowat verticaal te staan dus ik lag meteen op de grond. Okee, de snelheid was hoogstens 5 km/uur dus dan kan je je nog eens een val permitteren. De meneer in de auto keek wat bezorgd, en ik vloog met een strak gezicht terug op de fiets, vanuit - toch maar wel - de buitenbocht. Gisteravond nogmaals beklommen, ditmaal in de stromende regen. Dat voegde zeker toe aan de heroïek van het geheel! Een gruwel van een beklimming; prachtig opstijgend vanuit het dorp, en ook op het laatst (in Mont de Fosse) nog zwaar. Wil je echt het maximaal aantal meters >20% fietsen dan is het advies vanuit Mont de Fosse nog even rechtdoor te trappen, ca. 1000 mtr licht klimmend tot in Bergeval, en dan het eerste weggetje rechts omhoog, afslag 'Landal Greenparks - Les Gottales'. Dan pak je nog even een genadeloos stukje >>20% mee. De echte doorzetter stoomt vandaar nog even door naar Grand Halleux om de steile kant van de Wanne te trotseren. Maar goed, Côte des Hezalles is uniek en doet dus absoluut niet onder voor de Redoute of de Stockeu.
De klasiekker !!!
Bas Wolfs 2008-09-07 14:39:19
Les Hezalles is een klassieke kuitenbijter in zijn soort. Geen voorzichtige prelude, maar waar voor je geld!! Vanaf het begin staart hij je aan met open bek waar het speeksel vanaf druipt. Ergens in je achterhoofd denk je nog Blaffende honden bijten niet , maar je trillende vingers zoeken voor alle zekerheid het kleinste blad dat ze kunnen vinden.De helling geeft per direct haar ware bedoeling prijs en er zit niets anders op dan je naar boven te sleuren en te trekken. De tandwielen kraken onder het brute geweld dat je ze aandoet en je hoopt dat meneer Shimano je vertrouwen in hem niet zal teleurstellen met een doortrappende ketting. In de wetenschap dat een helling van dit kalliber geen genade zal kennen en je zonder blikken of blozen in gezwinde vaart achteruit de helling zal doen verlaten. De hoon van de volle terassen aan de voet , gevuld met Bikers van de gemotoriseerde soort zal dan je deel zijn. Dus spreek je jezelf nog wat moed in dat het na de bocht wel weer zal meevallen, maar helaas... ook hier weer de onvermijdelijke muur waar je hoopt dat er geen tegenligger, of misschien nog erger, een passant je van de meest ideale lijn zal doen afwijken. Langzaam maar zeker geeft de zwaatekracht zich gewonnen en over je schouder zie je het overwonnen dal aan je voeten liggen. Het moment dat je weer op je zadel kan plaats nemen voelt aan als een zalving voor de kuiten waar het zuur zich langzaam een weg omhoog baant .... Brutus is bedwongen, maar je vraagt je af of de bijt zich niet alsnog bij de volgende uitdaging zal laten gelden in de kramp die je moet betalen voor deze ongepaste hoogmoed...
Vincent 2008-08-26 12:14:02
Pittig klimmetje, maar ik vind deze nog wel zwaarder dan de Stockeu die een stuk hoger staat in deze ranking.
Ook wij waren niets vermoedend door Stavelot ah fietsen op zoek naar ons laatst klimmetje toen wij werden getipt door een lokale bewoner. Hij wist ons te vertellen dat deze beklimming ook in Luik-Bastenaken-Luik heeft gezeten.
Misschien wel dezelfde knakker als van de auteur mathijs... Nou hij had ons goed te pakken (waarom stond die knakker er nou ;-) )
Mark Emmerich 2008-06-05 18:24:36
Als er één weg naar de hel bestaat moet het deze wel zijn! Direct vanaf het centrum lijkt het alsof je verticaal omhoog rijdt, of liever gezegd, harkt. Terwijl je de feherieke huisjes van Trois Ponts kruipend voorbijgaat, worden de percentages richting de twee haardspeldbochten nog even opgeschroefd. In mijn ogen is dit de enige klim tot dusver waarin het niet heeft geloond haarspeldbochten aan de buitenkant te nemen. Eenmaal deze bochten achter de rug is het ergste leed geleden en kan je weer soepel peddelend verdergaan tot op de mont le fosse. Pure straftraining eigenlijk (maar doet toch ook wel erg veel genoegen!)
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!
