Elke zondagochtend bij droog weer start er een nieuwe missie richting de Belgische Ardennen. Vertrekpunt is Eijsden, ten zuiden van Maastricht, of Pepinster op een steenworp van Spa.
Eenieder die een bescheiden 24 á 25 km/uur kan stoempen is welkom om voorop te komen rijden om ons goedwillende amateurs een beetje uit de wind te houden.

Doorgaans zijn onze tochten tussen de 80 en 100 km lang, en overbruggen wij zo'n 1000 hoogtemeters in het bezongen landschap van de Ardennen, de Voerstreek en Zuid-Limburg.

Vertrek om en nabij 9.00u, maar bij een mooie zomerdag om 8.00u.
Stuur ons een berichtje (incl gsm-nummer) via het contactformulier en wij wachten aan de Kerk van Maria-dorp op jullie komst.

Dagboekaantekening door Harrebas op 11-5-2008

Ik had al langer contact met Bas en Mathijs Kuitenbijter, de ongekroonde koningen van de zware hellingen uit de Voerstreek en Wallonië, maar tot op heden bleef het contact beperkt tot virtuele boodschappen via het wereldwijde web. In de begintijd van hun carrière als zwarehellingenverslaggever heb ik ze wel eens gewezen op de aanwezigheid van enkele ferme puisten in het Waalse landschap. Inmiddels zijn ze echter uitgegroeid tot de absolute kenners van alle grote en kleine hellingen, met name in de streek vlak onder Limburg.

Kortom, het werd wel eens tijd voor wat meer persoonlijk contact, maar vanwege de grote reisafstand was dat er tot nu toe nog niet van gekomen. Zondag 11 mei deed zich de mogelijkheid voor om eens naar het zuiden af te reizen om me te laten rondleiden in de streek waar beide heren zich als een vis in het water voelen en daar een aantal pittige hellingen te nemen. In werkelijkheid bleken de 2 Limburgse vrienden nog aardiger dan ik had kunnen denken. Ze overdreven zelfs, want hun vriendelijkheid ging zelfs zover dat ze mij bijna elke helling als eerste boven lieten komen J. Naast de gebroeders Kuitenbijter waren de Belg druistige Dirk en Perjan uit Maastricht aanwezig.

De route laat zich samenvatten als een aaneenschakeling van hellingen die door een gewone sterveling onvindbaar zouden zijn. Het ene straatje in, het andere weer uit. En de echte kuitenbijters blijkt telkens weer een klein k-straatje te zijn dat ergens verscholen ligt tussen wat huizen. En wij werden daar perfect naar toe geleid als waren ze gidsen in een grot.

Ik zal me beperken tot de hoogtepunten van de dag. De Rue Tesny had ikzelf op mijn verlanglijstje gezet. Wat een ding zeg. Druistige Dirk nam hier al snel de leiding, maar kwam zichzelf al na een meter of 300 tegen om de klim vervolgens slingerend af te maken. Let wel, het betreft hier percentages per hectometer van 14-15%. De Mergelland 2 daagse doet deze helling ook aan. Een echte killer.

Een andere helling die het vermelden waard is betreft de Voie des Chars. Ik had er nog nooit van gehoord en zat nog lekker een reepje te peuzelen terwijl de eerste zware meters zich al hadden aangediend. Snel even wegspoelen en beginnen aan het onbekende avontuur. Wat een ding zeg! Ik kende hem niet en had geen idee waar het einde zou zijn. Nou, dat bleek een stuk later dan ik hoopte. Prachtig!

Daarna door naar Tilff dat rustig lag te wachten op de terugkerende renners van T-B-T. Alhier op een terrasje langs de Ourthe gezeten om wat bij te tanken. De cola smaakte goed en we konden ons opmaken voor de zoveelste kuitenbijter, nl de Cote de Limoges. Het betreft hier een redelijk korte helling met als zwaartepunt een stukje van 25%. Vanwege de beperkte lengte viel deze echter nog redelijk goed te verteren.

De terugweg was wat landelijker en er doemden een aantal prachtige vergezichten op waarvan de afdaling richting Trooz buitengewoon was. Na Trooz kwam ook het enige stuk van het parcours dat ik een beetje kende. In Fraipont sloegen we linksaf richting de Cote de Hansez. Ook dit was weer een kuitenbijter met een grote K. Een prachtige klim die Bas gelijk toevoegde aan de lijst van mooiste hellingen.

We vervolgden onze rit via Olne en Soumagne. Onderweg plaatste Bas nog een demarrage terwijl we stapvoets een plaatselijke rommelmarkt passeerden. En uiteindelijk prikten we nog even de Thier Fouarge bij aan de lijst met beklimmingen. Deze helling heeft de laatste weken enige roem gekregen doordat de organisatie van de SRC een bevoorrading had geregeld aan de voet ervan.

Nadat we waren teruggekeerd in Eijsden stonden er 105 km op de teller en 1600 hm. Wat mij betreft een hoogtepunt in dit wielerseizoen. Ik wil dan ook graag nog eens terugkomen om me nogmaals te laten rondleiden en de strijd aan te gaan met Perjan. Met hem heb ik lekker geknokt op de hellingen. Hij bleek wat beter op de minder steile stukken terwijl ik meestal aan de haal ging zodra de percentages boven de 14% kwamen.

Heren bedankt voor alles en hopelijk tot een volgende keer!!!!!!!!!!!!